ONDERWIJS

(Over) Leven

Karolien Deraeve

24 april 2020

Ik beken. Ik scroll regelmatig een kwartiertje door gedachten van anderen. Hier en daar verschijnt een grappige quote en lacht een gelukzalige foto me toe. Leuke buurtinitiatieven bereiken mijn virtuele voordeur. Ik grijns als ik de ergernis over de plaatselijke wandelroutes – die niet meer leesbaar zijn op de bordjes en waarvan nu echt toch al verschillende keren melding werd gemaakt – lees. Of die gehoofdletterde sneer naar mijn burgemeester, die vaak een hoge boom is en dus veel wind vangt.

En dan is daar die herinnering aan een evenement waarvoor ik werd uitgenodigd. Die neemt me op haar beurt mee op reis in mijn eigen gedachten. Aangekomen op die overbekende pagina in mijn hoofd, besluit ik daar ook wat verder te scrollen. Ik overloop de grappige onliner van de kinderen die weer bij me opkomt, ik bedenk dat er nog een boodschappenlijstje moet gemaakt worden en ik dus ook een bijpassende menukaart moet ontwerpen.

De evenementen van het dagelijkse leven worden er nog snel gepland (En ja, geïnteresseerd of niet: deelnemen moet!). Gelukkig fleuren er ook heel wat leuke gedachteberichtjes mijn brainbookpagina op. Ik geniet als ik terugdenk aan de les van vanmorgen die echt goed lukte, waarbij ik 24 pubers kon laten denken dat zinsleer toch wel enige logica bevat. 

Maar op die denkbeeldige bladzijde krijgen ook ergernissen en gemene sneren soms een plaats. Net te veel plaats. De uitspraken – dat ik wat minder voor anderen moet opkomen, want dat dat me niet populair maakt, dat ik voor de lieve goede vrede fouten beter kan laten gebeuren, dat ik gewoon mijn job moet doen en niet meer dan dat, dat ik toch dom ben om daar mijn nek voor uit te steken – begrijp ik niet, maar ze grijpen me wel. Vooral naar de keel.

Vanaf dat moment scrollen professionelen af en toe en vol goede wil door mijn gedachten en proberen met een vragenvuur de knoop die er zit te ontwarren: of het me niet zou lukken om gewoon mijn job zo minimaal mogelijk te doen? Of ik eens wil proberen me niet te laten raken, om bij een fout gewoon even de andere kant op te kijken? Niet te veel horen, zeggen ze, niets zien, dat ook, en zeker zwijgen! Gewoon doen wat er gevraagd wordt. Niet meer, néé néé, liefst zelfs wat minder.  Want dan loop je niet meer in het vizier, voel je je dus meteen ook geen opgejaagd wild en kan je weer verder met je leven. 

Ik probeer. Ik plaats mezelf in de voorgestelde lockdown: zo minimaal mogelijk contact met anderen, voldoende afstand bewaren, genoeg hamsteren voor mezelf en zelfs mijn handen lang genoeg wassen…in onschuld. Het lukt. Even. Heel even. Dan wordt het overleven. Geen leven. 

Op dat moment besef ik gelukkig nog steeds heel goed dat ik in de afzondering altijd nog omringd word door de beste zorgen van Mijn Maker, mijn onuitputtelijke bron van kracht.  Het is mijn Hemelse Vader die mij wonderlijk maakte en van wie de gedachten over mij kostbaar en talrijk zijn (Psalm 139).

Zijn stem wil ik leren verstaan in plaats van me te focussen op achtergrondgeluiden, want Hij doorgrondt en kent mij, mijn zitten en mijn staan, mijn sterktes, mijn zwaktes, mijn moetjes en mijn magjes.  Hij hoort, ziet, maar Hij zwijgt gelukkig niet. Ik vul me meer en meer met Zijn Woorden om andere sprekers te overstemmen, plan bewust tijd in om te leren luisteren en kijken naar anderen zoals Hij dat wil. In plaats van alleen maar te scrollen door de continue stroom van gedachtes, kies ik meestal zelf welke input ik krijgen wil. 

Stap voor stap keert Hij mijn zwakte om tot kracht. Ik leer mezelf beter kennen, in de versie zoals Hij het bedoelde en kom vanuit die wetenschap terug op voor wie dat zelf niet kan, wijs die pijnlijke plekken wel weer aan, trek mijn neus opvallend op voor onrecht, verwoord gedachten van de zwakken, leg mezelf minder beperkingen op en omarm mijn complexiteit. En ik glimlach bij de gedachte dat ik eigenlijk echt geen knuffelaar ben, maar dit nu wel kan gebruiken.

Nog steeds gebeurt dat allemaal vaak door een spiegel in raadselen – en met tranen, blutsen en builen -, maar ik weet dat ik het ooit allemaal zal begrijpen, als ik van aangezicht tot aangezicht voor Hem mag staan (1 Korinthe 13)…zonder schuld. En dat lukt. Steeds vaker. Hij laat herleven, Mijn Maker!

 

Perspectief

De winter is niet mijn favoriete seizoen. Ik ben een zonnepaneeltje avant-la-lettre. Een zonnige zomer laadt steevast mijn ingebouwde batterijen op. Van die opslag in mijn cellen, kan ik in september dan nog heerlijk nagenieten.

Lees meer

Iets over brood bakken

De bloem was vorige week helemaal uitverkocht in de meeste supermarkten. Iedereen ging aan het bakken: brood, cake en natuurlijk koekjes met de kids. Niks zo heerlijk in je huis als de geur van vers gebak.

Lees meer

De Shelter vzw
Aarschotsesteenweg 707
3012 Wilsele
BE0543.880.978
RPR Leuven