ONDERWIJS

Perspectief

Karolien Deraeve

9 mei 2020

De winter is niet mijn favoriete seizoen. Ik ben een zonnepaneeltje avant-la-lettre. Een zonnige zomer laadt steevast mijn ingebouwde batterijen op. Van die opslag in mijn cellen, kan ik in september dan nog heerlijk nagenieten. Maar vanaf dan lopen ze snel weer leeg, want de thuisbatterij om het allemaal wat langer op te slaan in mijn lichaam heb ik nog niet kunnen activeren. Er is ook heel wat sluipverbruik waarvan ik niet op de hoogte ben, de oorzaak niet altijd ken of waarvan ik de stekker pas te laat uittrek. 

Elk jaar opnieuw kijk ik dan ook reikhalzend uit naar een lenteprik, die voor mij het beste vaccin tegen de winterdip is. Die eerste zonnestralen, ze tintelen op mijn huid; de eerste bloemen bloeien, de eerste vogel fluit. Weet je wel dat…  dit voor mij een zalige periode is waarin ik ook oprecht blij kan worden van een aankondiging van een prachtige, zonnige week, maar waarin ik ook wel eens durf te mokken bij de voorspelling van sombere dagen.  De grijzen wolken van het beeld kruipen dan geniepig uit het scherm in mijn hoofd. En daar nestelen ze zich, maken ze mijn gedachten mistig en veroorzaken ze gedachteopstoppingen en nutteloze omwegen. Geen waze als redding, enkel waz-ig…

Als ik een perspectievenpersoonlijkheidstest (Wat een topwoord voor galgje!) zou moeten doen, zou ik waarschijnlijk het label ‘perspectiefgevoelige stoornis’ krijgen. Ik hunker namelijk voortdurend naar uitzichten.  En dan nog liefst alleen de goede, zoals vooruitzichten. En ik blijk hier niet uniek in te zijn.

Vlaanderen zat op vrijdagavond 24 april, de avond van de Nationale Veiligheidsraad voor de grote onthulling der exitplannen, massaal voor de televisie te wachten. Drie uur later zaten we daar nog steeds, en nog altijd zeer geduldig uit te kijken (Hm? Kan je dat eigenlijk wel als geduldig benoemen als je twintig keer van kanaal wisselt, het startuur 15 keer opnieuw opzoekt en de zin ‘als ik hun was, he’ gebruikt?). Maar goed, we zaten klaar. En dat bijzonder verwachtingsvol, want we wisten dat er nieuwe perspectieven zouden komen.  We durfden al een beetje dromen. Er was hoop. En hoop doet leven. En leven is het tegenovergestelde van dood. En dood een woord dat we liever niet horen. Te veel horen. Maar die opgebouwde hoop werd snel opgeruimd door een communicatiepuinhoop die een zelfs beetje leek op een verfilming van de Toren van Babel en die steeds meer voeding gaf aan wanhoop.  En eerlijk? Wanhoop is geen perspectief, maar een stop. Full Stop. 

Dat lijkt een bijzonder uitzichtloos perspectief, maar dat is het zeker niet.  Toch niet als je gelooft dat er ook hemelse vooruitzichten zijn en als je gelooft dat wanneer de aardse tent, het lichaam waarin we wonen, wordt afgebroken, wij van God een woning krijgen: een eeuwige, niet door mensenhanden gemaakte woning in de hemel. (*1) Dat is pas een fantastisch perspectief.  Geen communicatiepuinhoop, maar een boodschap van hoop. Want naar die hemel mag ik mijn ogen richten. Van daar zal mijn hulp komen. Dus als de grafieken, het verlies van geliefden, de eenzaamheid of de gigantische telewerkverwachtingen de voeten van onder mij dreigen te vegen, dan mag ik vertrouwen op mijn Beschermer.  Ik zal me misschien door elkaar geschud voelen, mijn hoofd zal het niet altijd kunnen vatten, mijn hart zal breken en mijn maag zich draaien…maar mijn voeten, nee, die wankelen niet! (*2)

(*1) 2 Korintiërs 5:1

(*2)  Psalm 121

 

(Over)leven

Ik beken. Ik scroll regelmatig een kwartiertje door gedachten van anderen. Hier en daar verschijnt een grappige quote en lacht een gelukzalige foto me toe. Leuke buurtinitiatieven bereiken mijn virtuele voordeur.

Lees meer

Iets over brood bakken

De bloem was vorige week helemaal uitverkocht in de meeste supermarkten. Iedereen ging aan het bakken: brood, cake en natuurlijk koekjes met de kids. Niks zo heerlijk in je huis als de geur van vers gebak.

Lees meer

De Shelter vzw
Aarschotsesteenweg 707
3012 Wilsele
BE0543.880.978
RPR Leuven