ONDERWIJS

God doet het licht weer aan

Daniël Hakelbracht

03 april 2020

“Patiënten zijn bang, en wij kunnen hen niet geruststellen…”

Hiermee blokletterde een week geleden een grote Vlaamse krant haar startpagina van de WE-editie. Ongeloof en verbijstering overvalt de geïnteresseerde lezer. “Ja maar, wij leven toch in Europa, wij zijn toch in België, waar de medische ondersteuning tot de beste van de wereld wordt gerekend?”, hoor ik de gedachtenkronkels al opperen.

Twee verpleegkundigen van de in haast opgerichte COVID-19 units uit Limburg waren aan het woord. Ze getuigden in een dagboek over een week vol angst bij de patiënten en hun families, maar ook bij het personeel. Wat als…?

Natuurlijk doet het onze ziel deugd, als we cognitief weten dat onze dokters en verpleegkundigen tot de besten behoren, maar wat als zij alleen kunnen terugvallen op hun menselijke kennis en ervaring? Het stopt ergens voor hen, en ook voor hun patiënten.

Maar God zij dank, weten gelovigen in Christus, dat ze rechtstreeks bij hun hemelse Vader met hun bekommernissen en twijfels terechtkunnen. Toen Jezus gedurende drie jaar close optrok met zijn apostelen, stelden ze hem de volgende vraag: “Heer, leer ons bidden”. Jezus bad toen het welbekende ‘Onze Vader’.

Jezus, de leermeester, de Rabbi, onderwijst op een eenvoudige manier Zijn leerlingen. Hij leert ze hoe Hij zich tot de Vader richt en enerzijds hulp vraagt voor bepaalde omstandigheden en anderzijds Hem erkent als het hoogste gezag en grote heelmeester; ‘want van u is het Koninkrijk en de Kracht en de heerlijkheid, tot in eeuwigheid’. Inderdaad, aan Zijn almacht en heelkunde is geen beperking, noch in ruimte, noch in tijd, in geen enkel geval.

Maar daar botst de realiteit met mijn intellect. Het onzichtbare botst met mijn zichtbare noodvraag of angst. Het bovennatuurlijke clasht frontaal tegen het natuurlijke. Ongelovigen hebben het daar in mijn optiek, niet moeilijk mee. Het onzichtbare bestaat niet en daarmee is de kous af. Alleen het zichtbare telt. Maar hoe moeten we daar als christen mee omgaan? Ik heb best nog wel uitdagingen en bekommernissen, die mijn gedachten regelmatig overvallen en waardoor ik plotseling opnieuw begin te twijfelen aan zaken die ik al eerder als overwonnen beschouwd had.

“Het onzichtbare botst met mijn zichtbare noodvraag of angst. Het bovennatuurlijke clasht frontaal tegen het natuurlijke.”

Eigenlijk worden wij door Hem uitgenodigd om met Hem in gesprek te gaan, over ons reilen en zeilen. Hoewel ik geloof dat Hij dat allemaal best al weet, wil Hij dat toch van ons persoonlijk horen. Immers in Zijn Woord lees ik: “… want uw Vader weet wat u nodig hebt, voordat u tot Hem bidt’”(Matt. 6: 8).

Een wijze herder vertelde me vroeger dat zijn schapen zijn stem herkenden en hij kon elk schaap herkennen aan het geblaat, ieder schaap afzonderlijk. Bijzonder vond ik dat. Jezus haalt ook de gelijkenis aan over de goede Herder, die zijn schapen kent, en de schapen herkennen de stem van hun herder. Zij weten bij wie ze terechtkunnen en wie directe hulp kan verlenen, zowel in nood, maar ook gewoon om te chillen.

Ik heb al talloze ervaringen achter de rug, waar ik letterlijk met mijn rug tegen de muur stond, waarbij ik als het ware geen kant meer uit kon, noch emotioneel, noch intellectueel. In mijn zwartste nacht, in mijn diepste put, riep ik Hem aan, schreeuwde ik het uit en gooide ik me plat op de grond, te neergeslagen, verslagen en overgeleverd. “Jezus, waar bent U? Ik heb u nodig.”

En als ik mezelf helemaal achtergelaten en waardeloos waande, deed Hij op een bijzondere manier het licht weer aan en draaide Hij de verloren positie om. “Wij zijn méér dan overwinnaars, door Hem die ons heeft liefgehad, wie zal mij nog kunnen scheiden van de liefde van de Heer?”

Inmiddels heb ik eruit geleerd. Ik laat het nu niet zover komen. Ik betrek Hem al een hele poos over alles in mijn leven. Hij stelt mij altijd gerust. Soms antwoordt Hij op een andere manier dan ik verwachtte, maar ondertussen ben ik gaan ervaren, dat Hij al mijn gebeden beantwoordt. Ik kan me geen bange patiënt voelen bij zo’n Heelmeester.

 

Perspectief

De winter is niet mijn favoriete seizoen. Ik ben een zonnepaneeltje avant-la-lettre. Een zonnige zomer laadt steevast mijn ingebouwde batterijen op. Van die opslag in mijn cellen, kan ik in september dan nog heerlijk nagenieten.

Lees meer

(Over)leven

Ik beken. Ik scroll regelmatig een kwartiertje door gedachten van anderen. Hier en daar verschijnt een grappige quote en lacht een gelukzalige foto me toe. Leuke buurtinitiatieven bereiken mijn virtuele voordeur.

Lees meer

Iets over brood bakken

De bloem was vorige week helemaal uitverkocht in de meeste supermarkten. Iedereen ging aan het bakken: brood, cake en natuurlijk koekjes met de kids. Niks zo heerlijk in je huis als de geur van vers gebak.

Lees meer

De Shelter vzw
Aarschotsesteenweg 707
3012 Wilsele
BE0543.880.978
RPR Leuven